درس خارج فقه 96-97 جلسه 12

بسم الله الرحمن الرحیم

جلسه دوازدهم درس خارج فقه (طهارت) استاد مختاری

بحث ما در باب آب مضاف بود و اینکه آن اضافه­، آب مطلق را از مطلق بیرون می­آورد، اصل عبارت این است که:

«المسأله السابعه: إذا القی المضاف النجس فی الکر، فخرج عن الاطلاق إلی الاضافه، تنجس ان صار مضافاً قبل الاستهلاک، و ان حصل الاستهلاک و الإضافه دفعه لا یخلو الحکم بعدم تنجسه عن وجه لکنه مشکل»

کسی بیاید یک سطل آب مضاف نجس را در آب مطلق کُر بریزد و این آب مطلق از اطلاق خارج شود، در اینجا مرحوم صاحب عروة می­فرمایند: آب کُر نجس می­شود، برای اینکه در آن تغییر ایجاد شده است و از اطلاق بیرون آمده است. اگرچه این مضاف قبل از استهلاک باشد، یعنی اینکه آب مضاف را ریختند داخل آب کُر و به محض ریختن استهلاک بعداً ایجاد شده است و لذا نجس شده است.

در این بحث پنج صورت وجود دارد:

1- یک صورت این است که این آب مضافی که در آب کُر ریخته می­شود مستهلک می­شود، با وجود باقی ماندن آب مطلق و لذا در اینجا حکم می­شود بر طهارت، چون استحاله شده است.

2- صورت دوم این است که این آب مضاف متنجس را به آب کُر مطلق بریزیم، منتها رنگ و مزه آن تغییر کند، ولی این تغییر، تغییر نجاست نیست.

در اینجا دو قول در مسأله وجود دارد:

1- بعضی ها قائل به طهارت شدند. 2- بعضی ها قائل به نجاست هستند.

به نظر ما حق بر این است که پاک است، چون رنگ و مزه­ای که عوض شده رنگ نجاست نیست.

3- صورت سوم این است که آب مضاف نجس را در آب کُر مطلق بریزیم و بعد از استحاله، آب مطلق تبدیل می­شود به آب مضاف. لذا در اینجا مادامی که به نجاست برخورد نکند پاک است، منتها این آب مضاف است.

4- صورت چهارم برعکس صورت سوم است. آب اول مضاف می­­شود و بعد استهلاک پیدا می­کند، یعنی به محض اینکه آب مضاف نجس در آب کُر ریخته شود، مضاف می­شود و بعد استهلاک پیدا می­کند، در اینجا مرحوم صاحب عروة می­فرمایند آب کُر نجس می­شود، چون آب مطلق از اطلاق بیرون آمده و به محض ملاقات با نجس، نجس می­شود، چون استهلاک بعداً بوجود آمده است و اثری ندارد.

5- صورت پنجم این است که آب مضاف متنجس را وقتی در آب کُر می­ریزند، همزمان آب مطلق کُر در آنِ واحد هم مضاف می­شود و هم مستهلک. در اینجا چکار باید کرد؟

مرحوم مصنف می­فرمایند اشکالی ندارد و ما می­توانیم بگوییم پاک است و در آخر می­گویند مشکل است و همه غالباً اعتراض کردند، از جمله مرحوم خوئی، مرحوم امام(ره) و خیلی از بزرگان دیگر گفتند که این محال است و ضدّان است.

دلیل مرحوم صاحب عروة بر وجه طهارت این مسأله این است که می­گویند: این آب مضاف نجس، در وقت ملاقات با آب کُر مطلق، قبل از استهلاک چون مطلق بوده، هیچ تأثیری ندارد و پاک می­شود و می­گویند بعد از استهلاک دیگر چیز مضاف نجس وجود ندارد تا آب کُر نجس شود.

خیلی از بزرگان می­گویند اینجا مشکل است، چون این دو ضد هم هستند و اینکه اولاً شما می­گویید به محض ملاقات آب مضاف متنجس با آب کُر، تبدیل می­شود به مضاف و استهلاک هم در صورتی کارساز است که آب مطلق باشد، و در اینجا چون آب مطلق نیست، با هم فرق می­کند. فرض استهلاک در صورت عدم حصول اضافه است و فرض اضافه در عدم حصول استهلاک است و این دو با هم ضدّ هستند و هر دو در یک جا می­خواهند منعقد شوند، لذا اینها با هم ممتنع هستند و وقتی ممتنع باشند، امکان وقوعی ندارد. لذا در اینجا مرحوم خوئی و بزرگان دیگر اکثراً قائل به نجاست هستند.

دانلود فایل صوتی از طریق بارکد

[QR size=”150×150″ link=”yes”]http://www.m-h-mokhtari.com/wp-content/uploads/2018/06/7-اذر-00_23_30-00_00_00.50-.mp3[/QR]

دانلود پی دی اف از طریق بارکد

[QR size=”150×150″ link=”yes”]http://www.m-h-mokhtari.com/wp-content/uploads/2018/06/12.pdf[/QR]

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *